Een waardevolle levensles

Het is een aangenaam warme zomeravond en ik besluit een rondje te wandelen door het stukje bos bij het dorp. Door de regen is het gras flink gegroeid sinds mijn vorige wandeling. Ik besluit af te wijken van mijn standaard route en links af te slaan, langs het water. Er strijkt zo nu en dan een lekkere frisse windvlaag langs mijn gezicht. Af en toe is mijn blik naar beneden gericht om te kijken waar ik mijn voeten neer moet zetten.
En dan gebeurt het… Er schiet zo een slang voor mijn voeten langs!!! Ja, serieus, dit is niet verzonnen (of zo’n standaard psychologen voorbeeld). Voordat ik het ook maar kan verwerken hebben mijn hersenen al de short cut genomen en sprint ik er vandoor met een hoge gil. Je zal wel denken, ‘waar zit dan die waardevolle levensles?’. Lees verder en ontdek.

Even checken: klopt dit echt?

Als ik weer stilsta zit mijn hartslag in mijn keel en voel ik de adrenaline door mijn lichaam gieren. Nieuwsgierig als ik ben loop ik voorzichtig terug om te kijken of ik het echt goed heb gezien. Want een slang in Nederland en sterker nog, bij ons in het dorp? De slang is natuurlijk allang weg. Maar ik weet het zeker, ik heb voor het eerst een slang gezien in het wild. Ik schat hem zo’n 30 cm lang en 1cm dik. Om het beeld iets te nuanceren, een slangetje dus.

Geen onbekende sensatie

Ik vervolg mijn wandeling en terwijl de schrik afneemt denk ik nog eens na over de angst die zojuist plots mijn lichaam overnam. Ondanks dat ik nog nooit in het wild geconfronteerd ben met een slang is deze sensatie niet onbekend voor me. Ik kan nog heel goed het gevoel terughalen dat ik ervaarde op de dag dat ik uitviel op mijn werk. Ik kon die dag niet anders dan vluchten uit mijn spreekkamer. Hoe mijn verstand mij ook probeerde gerust te stellen, er zat een niet te stoppen drang in mijn lijf om naar buiten te gaan, weg van die plek, terug naar huis.

Een sluipend gevaar

Er was dan wel geen gevaar in de vorm van een slang maar de weken dat ik thuis was begon ik steeds meer te beseffen dat er wel degelijk een gevaar was. Een sluipend gevaar, dat er al langer was maar dat ik wegwuifde. Ik had namelijk al langer last van onbeduidende klachten als hoofdpijn aan het einde van de werkdag, moeite met scherpstellen van mijn zicht, een piepende pijn in mijn oren, niet uitgerust voelen, een zenuwachtig gevoel, behoefte hebben aan frisse lucht. Allemaal waarschuwingen van mijn lichaam dat er iets niet deugde maar die ik totaal niet serieus nam. Want wat kon er nu niet deugen? Ik had het toch allemaal goed voor elkaar?

stopbord

Toentertijd heb ik het omschreven voor mezelf als:

‘de blokkade die dwingt’

Mijn lichaam gooide de blokkade in de strijd als ultieme waarschuwing omdat ik koppig gewoon door bleef gaan. En om die blokkade kon ik niet heen. Gelukkig maar…

Dankbaar

Terugkijkend ben ik mijn lichaam dankbaar. Het heeft mij gedwongen stilgezet en mij doen beseffen dat ik niet op de juiste koers zat. Ik zat op het pad van mij té verantwoordelijk voelen voor de organisatie en vanuit loyaliteit mezelf niet de ruimte gunnen om terug te komen op gemaakte afspraken. Met als resultaat  dat ik thuis emotioneler werd, een korter lontje kreeg. Wat weer een schuldgevoel opleverde dat ik ook weg probeerde te denken. Ik zat op het pad van voldoen aan wat ik dácht dat anderen van mij verwachtten. Ten koste van mijzelf.

Het stilzetten heeft mij doen beseffen dat als ik míjn pad ga volgen, ik dicht bij mezelf blijf, ik nog meer kan betekenen voor anderen. Een waardevolle levensles, vind je niet?

En owja, ik heb het nog even nagezocht, het slangetje blijkt ongevaarlijk.

Wil jij jouw pad ontdekken en wil je daar graag hulp bij? Neem dan gerust contact met mij op voor een vrijblijvende kennismaking.

Wellicht ook interessant…