Springen voor het onbekende

Springen-voor-het-onbekende

Op de verjaardag van ons zoontje vertellen we dat we tijdens de vakantie de dropping ter gedachtenis aan Operatie Market Garden in de Tweede Wereldoorlog hebben gezien. Toevallig want we wisten niet dat dat event die dag plaatsvond, vlakbij de camping. Mijn oma zit naast me. Ze zegt zacht dat het een groot moment was. De verjaardag gaat weer verder, er wordt gelachen om de kinderen en gevraagd of iemand nog wat te drinken wil.
‘s Avonds ligt de kleine op bed en zet mijn man de NOS uitzending aan van de herdenking op de Ginkelse Hei, tevens een dropzone. De toespraken raken. Probeer je eens te verplaatsen, wordt er gezegd. Probeer je eens te verplaatsen in de parachutisten. Voornamelijk vrijwilligers die na maanden training gaan springen in een land waar ze nog nooit geweest zijn. In een land dat al 4 jaar een gevechtsfront vormt van de wereldoorlog. Ze gaan springen voor de vrijheid van een land dat niet hun land is. Ze springen wetende dat de vrije vlucht mogelijk hun laatste minuten zijn. Ze springen voor het onbekende.

Een missie hebben

Het besef komt binnen. Dát is nog eens een missie hebben. Een doel dat iets groters dient dan jijzelf. Een missie van onbaatzuchtigheid. Een missie om de wereld te verbeteren. Een missie waarmee jij het verschil kan maken. Letterlijk een levensmissie.

Mijn oma was 4 jaar oud. Ik verplaats mij in haar. Ouders die de angst hebben willen verbergen. Maar angst sijpelt tussen de kieren door. Als meisje van 4 deze angst voelen en niet beter weten. Je kent niet meer dan oorlog als je in de oorlog geboren wordt en opgroeit. Angst als fundament voor hoe je de wereld leert bekijken. Onveiligheid als een gegeven dat op de loer ligt. Onzekerheid over de toekomst.

Ik begin steeds beter haar opmerking te begrijpen die ze een aantal jaar geleden tegen mij maakte. Het staat in mijn geheugen gegrift. ‘Weet wel meisje dat het leven niet maakbaar is’.

Vrijheid

Ons zoontje is 2 jaar geworden. Hij groeit op in een land dat vrij is. Hij wordt opgevoed door ouders die niet beter weten dan dat dit land veilig is. Geen angst voor onveiligheid dat door de kieren sijpelt. Geen onzekerheid over of we een toekomst hebben.

Ondanks de vrijheid zitten we toch gevangen in angst. De angst die ons nu in de greep houdt is de angst het niet goed te doen. De angst te falen en daarmee samengaand schuldgevoel en zelfverwijt. De angst om niet alles uit het leven te halen.

Springen voor het onbekende

Dan denk ik weer aan die parachutist die springt voor het onbekende. Die springt omdat hij een missie heeft die onbeschrijfelijk groot is. Die springt omdat hij gelooft dat hij een belangrijke schakel is. Die springt omdat hij voelt dat hij het verschil maakt. Hij springt voor impact. 

Lieve oma, je hebt gelijk. Het leven is niet maakbaar. Het leven is als een sprong in het onbekende, je weet niet wat er op je pad zal komen. De sprong die je niet verkeerd kunt springen… áls je springt. Je kunt niks verkeerd doen als jij je missie volgt. Je mist niks van het leven als je doet waarvoor jij hier bent.

Wellicht ook interessant…